ฉันเกือบงอแงอีกครั้ง เมื่อถูกคุณแม่ไล่ให้ออกไปห่างๆ จากฟองขาวๆ บนผ้าในกะละมัง ถ้าไม่เห็นมือขึ้นผื่นแดงๆของคุณแม่ซะก่อน

"อย่าซน เดี๋ยวกระเด็นเข้าตา"

"มือคุณแม่เป็นอะไรคะ"

"แฟ้บกัดน่ะซิ ถ้าลูกซนก็จะเป็นแบบนี้แหละ ไป เข้าไปเล่นกับคุณพ่อในบ้านไป๊"


ฉันยังไม่ไป คงยืนขอบประตูหลังบ้าน มองดูคุณแม่ค่อยๆ ขยี้เสื้อฉันทีละตัวๆ อย่างไม่รู้เจ็บ ฟองกลมๆ นิ่มๆ มันไม่เห็นมีฟันเลย ไม่น่ากัดเจ็บได้เลย

"คุณครูขา มีตัวอะไรในโลกนี้ ที่ช่วยคุณแม่ซักผ้าได้มั้ยคะ"

ฉันยกมือเมื่อคุณครูถามว่าใครมีอะไรไม่เข้าใจบ้าง

"มีซิจ๊ะ เครื่องซักผ้าไงล่ะ เค้าจะเรียกเป็นเครื่อง  ไม่เรียกเป็นตัว"

คุณครูยิ้มตอบอย่างใจดี ในขณะที่เพื่อนๆ ในห้องมองฉันอย่างทึ่ง คุณครูชมเสมอว่า ฉันชอบสงสัย และชอบสังเกตุสิ่งต่าง

คุณครูยังอธิบายต่อ ถึงรูปร่าง วิธีกลืนผ้าเปื้อน และคายออกมาเมื่อผ้าสะอาด พร้อมกับวาดรูปมันบนกระดานให้ดูด้วย

เพื่อนฉันแย่งกันยกมือ ตะโกนกันใหญ่ ว่าที่บ้านมีบ้าง เคยเห็นบ้าง ฉันอิจฉาจัง

ฉันเพิ่งรู้ว่า ปากซอยบ้านฉันก็มีไอ้ตัวซักผ้าเหมือนกัน

"คุณน้าขา ขอไอ้ตัวซักผ้าให้หนูตัวนึง"

คุณแม่ยังซักผ้าให้ฉันฟรีๆ เลย ไอ้ตัวซักผ้าแบบนี้ หากขอคุณน้าดีๆ พูดเพราะๆ  คุณน้าก็คงจะให้ (ฉันคิด)

"หนูต้องเอาเงินมาให้น้าดูก่อนนะจ๊ะ แล้วน้าถึงจะให้หนู"

คุณน้าจูงมือฉันออกมานอกร้าน ปล่อยฉันเดินเข้าบ้านอย่าง งงๆ

"คุณแม่ขา ไอ้ตัวเงินนี่มันเป็นยังไงคะ"

คุณแม่ตีแขนฉันเบาๆ เพราะฉันพูดทั้งๆ ที่ข้าวยังอยู่เต็มปาก

"ก็เหรียญเล็กๆ ที่แม่ให้หนูเก็บหมูออมสินทุกวันไงจ๊ะ"

"นั่นเค้าเรียกว่าตังค์นี่คะคุณ..."

"นั่นแหละจ้ะ เหรียญสตางค์ เหรียญบาท แบงค์สิบ เค้ารวมเรียกสั้นๆ ว่าเงิน"

คุณแม่ส่งน้ำให้ดื่ม และเช็ดเศษข้าวที่เลอะปากเลอะจมูกของฉันเบาๆ มือคุณแม่ดูทำอะไรเบาไปหมด... สำหรับฉันน


ฉันโชคดีที่มีคุณแม่ไม่โง่ สอนให้ฉันรู้จักเก็บเหรียญตังค์ไว้ในลูกหมูออมสิน

"เจ้าลูกเกด ฉันขอโทษนะ... ฉันรักแก แต่ฉันก็รักมือคุณแม่มากเหมือนกัน"

ลูกหมูออมสินยิ้ม ไม่ว่าอะไร มันคงเข้าใจั

คืนนั้น ฉันร้องไห้ทั้งคืน เนื่องจากฉันแอบเอาค้อนของคุณพ่อไปทุบเจ้าลูกเกตุ จนหัวเป็นรูโบ๋ว